Sukces twoich włosów

Łysienie

Wypadanie włosów jest zjawiskiem w pełni naturalnym. Każdy zdrowy człowiek musi każdego dnia pożegnać się z 50-100 z nich. Niemniej jednak, jeżeli utrata postępuje znacznie szybciej lub też w sposób niekontrolowany, warto zasięgnąć porady lekarskiej, jako że może to być oznaka poważnych problemów zdrowotnych. Poniżej prezentujemy najpowszechniejsze przyczyny łysienia:

  • Nadmiar androgenów, będących męskimi hormonami płciowymi. Mieszki włosowe są bardzo wrażliwe na działanie tej substancji, pod której wpływem kurczą się oraz zasklepiają, co w dłuższym okresie czasu skutkuje produkcją coraz słabszych, cieńszych i bardziej łamliwych włosów. Mimo, że łysienie tego typu jest domeną mężczyzn, to niekiedy występuje także u kobiet i w znacznej mierze warunkowane jest czynnikami genetycznymi.

  • Choroby układu nerwowego, odpornościowego oraz problemy o podłożu hormonalnym. Wszystkie one sprawiają, że spada ilość komórek macierzystych, z których powstają włosy. Co więcej, w niektórych przypadkach stają się one także o wiele słabsze, gorzej odżywione i matowe. Jest to spowodowane zaburzeniem komunikacji pomiędzy komórkami macierzystymi a układem nerwowym zaopatrującym je w niezbędne mikroelementy, witaminy i substancje odżywcze.

  • Choroby zakaźne powodowane przez bakterie i toksyny. W rzeczonym przypadku drobnoustroje wnikają do wnętrza mieszka włosowego negatywnie wpływają na jego funkcjonowanie. Prowadzić to może do osłabienia włosów lub całkowitego zatrzymania ich produkcji.

  • Choroby skóry, nadmiernie inwazyjna dieta, przebyta terapia nowotworowa, nadużywanie leków oraz zbyt częste stosowanie zabiegów kosmetycznych oraz pielęgnacyjnych z zastosowaniem szkodliwych środków chemicznych.

Łysieniem określa się stan, w którym pacjent traci ponad sto włosów dziennie. Kiedy zauważamy u siebie prawdopodobieństwo wystąpienia tego problemu zdrowotnego, wysoce zalecane jest skorzystanie z porady lekarskiej. Istnieje wtedy szansa, że proces ten zostanie zahamowany, a w przypadku szybkiej reakcji – całkowicie zatrzymany.

Główne powody łysienia

Celiakia

Choroba ta spowodowana jest w większości przypadków ostrą, negatywną reakcją organizmu na zawarty w dostarczanych z dietą posiłkach gluten. Aby załagodzić jej symptomy lub całkowicie zahamować jej dalszy rozwój, wysoce zalecana jest zmiana przyzwyczajeń żywieniowych i stosowanie się do wytycznych diety bezglutenowej.

Jako, że celiakia jest chorobą autoimmunologiczną, powoduje ona rozliczne wymuszone reakcje obronne organizmu, na skutek których ciało może ulec znacznemu osłabieniu. Przejawia się to między innymi nagłym przerzedzaniem się i wypadaniem włosów, co bez interwencji lekarskiej poskutkować może wykształceniem się łysienia plackowatego.

Typowo obserwowanym u pacjentów zmagających się z tym problemem zdrowotnym symptomem jest osłabienie struktury włosów oraz znaczne zmniejszenie się ich ilości ogólnej. Co więcej, niezwykle problematycznym zadaniem jest przywrócenie kondycji skóry głowy do stanu sprzed choroby, jako że na jej skutek obumierać mogą mieszki włosowe.

Podobne problemy identyfikowane są u osób, które cierpią na zapalenie jelit. Choroba ta powodowana jest przez zaburzenie gospodarki hormonalnej.

Problem łysienia rozlanego u kobiet

Łysienie rozlane definiowane jest jako zauważalne zwiększenie ilości wypadających włosów oraz osłabienie ich struktury na powierzchni całej głowy. Pacjentkom trudno jest samodzielnie określić przyczyny jej występowania, a więc zaleca się wizytę u lekarza specjalisty od razu po zaobserwowaniu u siebie pierwszych jej symptomów. Podczas wywiadu medycznego panie proszone są o przedstawienie swoich przyzwyczajeń żywieniowych, specyfiki wykonywanej pracy, przebytych wcześniej chorób przewlekłych oraz ewentualnych występujących w rodzinie uwarunkowań genetycznych. Następnym krokiem jest badanie tarczycy oraz określenie efektywności gospodarki hormonalnej. Na podstawie zebranych danych lekarz jest w stanie przygotować kompleksowy plan leczenia i przepisać odpowiednie leki, które są w stanie złagodzić występujące symptomy lub nawet doprowadzić do całkowitego ustania choroby.

Łysienie androgenowe u kobiet

Mimo, iż uważa się, że łysienie androgenowe jest domeną mężczyzn, bowiem dotyka aż 60 % panów rasy białej po ukończonym trzydziestym roku życia, to lekarze alarmują, że rzeczony problem zdrowotny coraz częściej dopada także przedstawicielki płci pięknej. Z danych medycznych wynika, że nie są to odosobnione przypadki, bowiem w skali całego świata można je liczyć już w dziesiątkach, jeżeli nie w setkach tysięcy. W przypadku pań łysienie to objawia się znacznie przerzedzonymi włosami oraz ich nadmiernym wypadaniem, szczególnie po menopauzie. Pacjentki skarżą się także na szybkie podnoszenie się linii czoła, większe uwidocznienie się linii przedziałka, jak również ogólne osłabienie struktury włosów, które to z biegiem czasu stają się bardziej łamliwe, matowe oraz tracą swoją wcześniejszą sprężystość. Podobnie jak w przypadku panów, kobiety informują, że z uwagi na nadmieniony problem zdrowotny podupadają na zdrowiu psychicznym, bowiem obserwowane zachodzące szybko zmiany prowadzą do wykształcenia się depresji, bezsenności, braku apetytu oraz znacznego spadku samooceny.

Męskie łysienie androgenowe ma charakter miejscowy, co oznacza, że mieszki włosowe zasklepiają się prowadząc do obumierania włosów wyłącznie na określonych obszarach głowy. Panie z kolei doświadczają łysienia całościowego, recesji linii włosów oraz ich stopniowego przerzedzania się. Nadmienić należy w tym miejscu, że choroba w przypadku obydwu płci ma podobnie dotkliwy przebieg, natomiast naukowcy alarmują, że nie powinna ona być bagatelizowana i marginalizowana u kobiet, bowiem na przestrzeni ostatniej dekady stała się o wiele poważniejszym problemem niż kiedykolwiek wcześniej.

Co może prowadzić do nagłej utraty włosów? Spośród potwierdzonych czynników wymienić można przede wszystkim przebytą ciążę, przyjmowane leki, uwarunkowania genetyczne lub przebyte choroby. Łysienie androgenowe objawia się tym, że testosteron obecny w cebulkach włosowych jest w szybkim tempie przekształcany w hormon o nazwie DHT, który powoduje kurczenie oraz zasklepianie się mieszków włosowych, prowadząc do łysienia.

Wiek a łysienie

Nie można także zapominać, że zmniejszanie się ilości włosów na głowie oraz powolne zamykanie się mieszków włosowych jest również powodowane postępem w latach. Jest to naturalny proces starzenia się organizmu, który to z uwagi na słabsze funkcjonowanie układu nerwowego dostarcza mniejsze ilości mikroelementów i witamin do komórek macierzystych włosów, powodując spowolnienie lub zatrzymanie ich produkcji.

Zaburzenia hormonalne

Zaburzenia hormonalne są jednym z głównych czynników stojących za łysieniem oraz nadmiernym przerzedzaniem się włosów u pań. Najczęściej pojawiają się one zaraz po narodzinach dziecka lub też zaprzestaniu stosowania środków antykoncepcyjnych. W takim przypadku zachodzące zmiany mają charakter wyłącznie tymczasowy, a po uregulowaniu przez organizm gospodarki hormonalnej, produkcja włosów znów odbywa się w sposób optymalny. Kiedy jednak na skutek nieprawidłowych poziomów poszczególnych hormonów wypadanie włosów nie ustaje po okresie pół roku, natomiast my obserwujemy na grzebieniu lub szczotce całe ich pukle, wysoce zalecane jest niezwłoczne zasięgnięcie konsultacji lekarskiej. Doktor przepisze w takim przypadku leki lub skieruje nas na badania, które to będą miały na celu ustabilizowanie poziomu poszczególnych hormonów, a co za tym idzie – przywróceniu organizmowi (w tym skórze głowy) pożądanej kondycji.

Łysiejące zapalenie mieszków włosowych

Rzeczona choroba jest jedną z odmian łysienia bliznowatego. W jej przypadku diagnozowane jest poważne zapalenia mieszków włosowych, które to w większości przypadków mają charakter nieodwracalny. Skutkiem tego problemu zdrowotnego jest pojawianie się na powierzchni głowy pozbawionych włosów plam, które następnie pacjenci starają się maskować przy pomocy systemów uzupełnień lub też preparatów keratynowych. Eksperci w dalszym ciągu nie są do końca pewni, co powoduje zapalenie mieszków włosowych. Najczęściej pojawiającymi się hipotezami są te mówiąca o silnej reakcji układu odpornościowego, zaburzającej prawidłowe dostarczanie substancji odżywczych do mieszków włosowych oraz o niewłaściwym funkcjonowaniu leukocytów. Omawiany problem najczęściej występuje u osób po trzydziestym roku życia, częściej dotyka jednakże mężczyzn. Co ciekawe, w ostatnich latach zdiagnozowano zwiększoną liczbę zachorowań na zapalenie mieszków włosowych u osób małoletnich. Dotykać może ono nie tylko powierzchni głowy, ale także całego ciała.

Zapalenie mieszka włosowego

Chorobę tę powodują przedostające się na powierzchnię skóry głowy oraz pod nią bakterie. Powodują one owrzodzenia, które początkowo występują najczęściej wyłącznie w okolicy karku, jednak później szybko przenoszą się na cały obszar głowy. Jeżeli problem zdrowotny nie będzie właściwie leczony, może spowodować powstawanie nieestetycznych blizn oraz nieodwracalnego obumierania mieszków włosowych. Warto także pamiętać, że pomimo, iż zapalenie to najczęściej występuje na obszarze głowy, to może ono także objąć swoim zasięgiem inne pokryte włosami części ciała, w tym nogi, ręce, czy tors.

Mimo, iż zapalenie mieszka włosowego najczęściej diagnozuje się u młodych Afroamerykanów płci męskiej, to w dokumentacji medycznej coraz częściej przewijają się także przedstawiciele innych ras oraz płci. Jest to niejednokrotnie spowodowane niewłaściwą higieną czy też nadmiernym stosowaniem nieodpowiednich środków kosmetycznych i pielęgnacyjnych. Aby skutecznie pozbyć się zapalenia, zaleca się regularne używanie zaleconych przez lekarza specjalistę szamponów przeciwbakteryjnych oraz kremów leczniczych.

W okresie terapii nie powinno się także golić miejsc dotkniętych chorobą, aby nie powodować otwierania się zabliźnionych ran i nie ryzykować wystąpieniem jeszcze poważniejszej infekcji.

Mieszkowy liszaj płaski

Liszaj atakuje najczęściej owłosione obszary ciała i w przypadku braku szybkiego zdiagnozowania oraz wyleczenia, prowadzić może do nadmiernej utraty włosów, ich przerzedzania się, czy też osłabienia ich struktury ogólnej. Z danych medycznych wywnioskować można, że niemalże połowa wszystkich przypadków łysienia plackowatego jest spowodowana właśnie obecnością liszaja płaskiego.

Liszaj jest o tyle problematyczny, że początkowo skutki jego działania są niemalże niewidoczne, a ilość wypadających włosów zwiększa się stopniowo i bardzo powoli. Sprawia to, że chorzy często nawet nie wiedzą o problemie, przez co nie podejmują starań mających na celu wyleczenie go. Szacuje się, że swoją wysoce zaawansowaną fazę schorzenie osiągnąć może nawet po kilku latach od zakażenia.

Z uwagi na fakt, że liszaj w dalszym ciągu jest schorzeniem zbadanym jedynie w niewielkim stopniu, to eksperci niejednokrotnie napotykają na spore problemy stawiając diagnozę, bowiem nie jest często możliwe wykluczenie występowania innej choroby skórnej, jak chociażby łysienia plackowatego, androgenicznego, czy tocznia. Różnice pomiędzy tymi schorzeniami są niewielkie.

Obecnie stosowaną metodą identyfikacji problemu jest wykonywanie biopsji skórnych, które to pozwalają określenie poziomu limfocytów oraz immunoglobulin. W przypadku aktywności liszaja płaskiego, obserwuje się znaczne podniesienie poziomu pierwszej z substancji oraz obniżenie poziomu drugiej. Na obecnie przepisywane leki oraz środki medyczne każdy pacjent reaguje indywidualnie, jednakże zauważono, że najlepsze efekty przynosi aplikacja kortykosterydów, które to charakteryzują się wysoką efektywnością niezależnie od rasy, płci i wieku pacjenta.

Naukowcy alarmują, że poza pospolitym liszajem prostym, nasz organizm zaatakować mogą także inne jego odmiany, w tym:

Aactinic Lichen Planus – jest to choroba dotykająca mieszkańców oraz turystów przebywających w ciepłych krajach. Rozwój choroby przyspieszyć może nadmierna ekspozycja na działanie promieni słonecznych.

Lichen Planus Spinulosis – choroba ta niejednokrotnie powodowana jest uwarunkowaniami genetycznymi, jednak jej symptomy wzmagać mogą także stosowana penicylina, chinina oraz związki złota. W zaawansowanej fazie powoduje gwałtowne wypadanie włosów oraz osłabianie ich struktury.

Lichen planopilaris – jest to odmiana liszaja płaskiego, w przypadku której poza standardowymi symptomami, na skórze chorego pojawiają się także krosty.

Toczeń

Toczeń to dość rzadko występująca choroba, która typowo diagnozowana jest u mężczyzn i atakuje rozliczne organy ludzkiego ciała, w tym serce, nerki, komórki skórne, mózg oraz rozliczne naczynia krwionośne. W przypadku rzeczonej choroby, atakowane są nie tylko mieszki włosowe i komórki macierzyste skóry głowy, a niemalże wszystkie typy komórek ciała, co czyni chorobę niezwykle groźną oraz trudną do wyleczenia.

Poza najczęstszymi symptomami tocznia, jakimi są między innymi pojawienie się dobrze widocznych rumieni na twarzy oraz wysypki, chory zaobserwować może u siebie przerzedzanie się włosów, ich nadmierne wypadanie, jak również zasklepianie się mieszków włosowych, co prowadzić może do powstawania na głowie obszarów pozbawionych włosów. W początkowym stadium, kondycję włosów oraz skóry włosów można przywrócić do stanu sprzed choroby, jednakże przy późniejszej diagnozie może się to okazać niemożliwe, głównie z uwagi na pokrywające znaczną część głowy blizny. Warto także pamiętać, że raz zaleczony toczeń może się odnowić na skutek reakcji autoimmunologicznych organizmu.

Najczęściej stosowanymi lekami pozwalającymi zahamować rozwój choroby lub całkowicie ją wyeliminować są tak zwane kortykosterydy oraz immunosupresanty, które to hamują niepożądane reakcje układu odpornościowego na stymulanty zarówno zewnętrzne jak i wewnętrzne.

Łuszczyca

Łuszczyca jest relatywnie mocno rozpowszechnioną chorobą skóry, która to powoduje występowanie rozlicznych zapaleń skóry, jak również zmianę jej struktury – może ona bowiem stawać się grubsza, jak również łuszczyć się, odchodząc od ciała płatami. Zmiany chorobowe najczęściej nie są bolesne, jednakże powodować mogą u chorego znaczny dyskomfort, zwłaszcza jeżeli pojawiają się one w dobrze widocznych miejsc lub też gdy dotykają skóry głowy.

Choroba najczęściej ma charakter dziedziczny. Dotyka ona najczęściej osoby po trzydziestym roku życia, jednakże niejednokrotnie diagnozowana była także u pacjentów o wiele młodszych, w tym u małoletnich do lat dziesięciu. Szacuje się, że w chwili obecnej na łuszczycę choruje około 2 % przedstawicieli rasy białej. Po wyleczeniu przy wykorzystaniu antybiotyków oraz im podobnych leków choroba może nawracać, zwłaszcza w przypadku przedłużającego się stresu prowadzącego do osłabienia wydolności układu odpornościowego, urazów skóry, jak również chorób skórnych.

Grzybica skórna

Jednym z najpowszechniejszych problemów skórnych z którymi zmagają się obecnie pacjenci jest grzybica skórna powodowana przez kolonie grzybów przenikające pod powierzchnię skóry i w znacznym stopniu zmieniające jej strukturę. Mogą one także zaburzać funkcjonowanie układu krwionośnego dostarczającego skórze głowy oraz włosom witamin, mikroelementów i substancji odżywczych. Grzyby atakować mogą również same mieszki włosowe, powodując ich zaciskanie się, a w rezultacie – zasklepianie. Omawiane kolonie bakteryjne najczęściej przedostają się do organizmu z zewnątrz, na przykład przez otwarte rany lub miejsca, w których ciągłość tkanki skórnej została przerwana.

W przypadku, gdy grzybica zaatakuje włosy, najczęściej atakuje ona ich włókna, przez co stają się one zauważalnie słabsze, łamliwe i matowe. Jeżeli choroba grzybicza ma przebieg ostry, może ona prowadzić do gwałtownego wypadania włosów, natomiast jeżeli przez dłuższy czas pozostaje nieleczona – także do łysienia plackowatego na skutek obumierania całych grup mieszków włosowych.

Łagodna odmiana grzybicy skórnej mija samoistnie po okresie około pół roku, jednakże w sytuacji występowania uwarunkowań genetycznych, stosowania nieodpowiednich kosmetyków, przyjmowania silnych leków lub innych chorób, może ona trwać znacznie dłużej. Do lekarza należy zgłosić się jeżeli zauważymy u siebie silne podrażnienie lub stan zapalny skóry głowy, pojawienie się na powierzchni włosów grudek przypominających nieco łupież, a także wtedy, gdy podczas czesania zauważymy wypadanie nadmiernych ilości włosów lub też ich ponadprzeciętną łamliwość.

Grzybica, zwłaszcza zaawansowana, jest niekiedy przez lekarzy specjalistów mylona z łysieniem plackowatym, jednakże postęp technologii pozwolił na opracowanie metod, które umożliwiają jednoznaczne ustalenie przyczyny wypadania włosów, choćby poprzez identyfikację kolonii grzybicznych, które zaatakowały skórę głowy. Najpowszechniej stosowanym narzędziem diagnostycznym jest obecnie tak zwana lampa Wooda, która to emituje światło ultrafioletowe o ograniczonym zakresie. Aby jednak mieć stuprocentową pewność co do specyfiki choroby oraz stopnia jej zaawansowania, lekarze mogą też pobrać niewielką próbkę tkanki skórnej, a następnie poddać ją dodatkowym badaniom dermatologicznym.

Pamiętajmy, że grzybicą można się zarazić. Nastąpić to może nie tylko po kontakcie z osobą będącą nosicielem grzybów, ale także w przypadku używania jej przyborów do modelowania włosów, nakryć głowy, czy nawet ręczników.

Najczęściej stosowaną metodą terapii, zwłaszcza jeżeli grzybica po dłuższym czasie nie ustępuje samoistnie, jest zastosowanie antybiotyku o nazwie Griseofulvin, który to charakteryzuje się ponadprzeciętnie wysoką skutecznością. Jak działa ten antybiotyk? Przy dłuższym przyjmowaniu powoli przenika on do komórek skórnych oraz włosów, łącząc się z keratyną, będąca ich głównym budulcem. Lekarze informują, że przyjmowanie leku jest w przypadku większości całkowicie bezpieczne i nie powoduje występowania jakichkolwiek skutków ubocznych. Jedynie w marginalnych przypadkach wystąpić mogą bóle brzucha czy zmęczenie.

Łysienie bliznowate

Mieszek włosowy także może zostać zainfekowany, co z kolei prowadzić może do pogorszenia jego kondycji a w najbardziej ekstremalnych przypadkach – także do jego obumierania. Stąd już tylko krok do łysienia bliznowatego, które przypomina swój plackowaty odpowiednik, jednakże w tym przypadku pozbawione włosów obszary głowy pokryte są dodatkowo nieestetycznie wyglądającymi naczyniami krwionośnymi oraz elementami tkanki łącznej. W przypadku zaobserwowania u siebie pierwszych objawów tego problemu zdrowotnego, należy niezwłocznie zgłosić się do dermatologa, który w zależności od zaawansowania choroby przepisze odpowiednie leki lub skieruje nas na badania uzupełniające.

Degeneracja mieszka włosowego

Choroba ta jest jedną z odmian łysienia bliznowatego, w przypadku którego rozproszone obszary skóry głowy stają się podrażnione, natomiast znajdujące się w ich obrębie mieszki włosowe produkują słabsze, bardziej łamliwe oraz pozbawione blasku włosy. Jeżeli zostanie u nas zdiagnozowany rzeczony problem zdrowotny, unikać powinniśmy poddawania włosów inwazyjnym zabiegom kosmetycznym i modelującym. Wystrzegać się należy przede wszystkim stosowania urządzeń emitujących nadmiar ciepła, takich jak lokówki, prostownice, czy suszarki o dużej mocy. Ich użytkowanie może bowiem dodatkowo osłabić skórę, a co za tym idzie – przyczynić się do szybszego rozwoju choroby.

Jeżeli chodzi o leczenie omawianego problemu, to najczęściej przyjmuje ono formę specjalistycznej terapii bazującej na przepisaniu pacjentowi kortykosterydów. Pamiętać jednakże należy, iż nie zawsze gwarantują one całkowite zaleczenie choroby, która z czasem może nawracać. W takiej sytuacji konieczne jest ponowne udanie się po poradę dermatologiczną.

Twardzina

Kolejny z problemów zdrowotnych mogących powodować nadmierne przerzedzanie się lub wypadanie włosów ma charakter autoimmunologiczny. Problem ten objawia się nadmierną ilością produkowanego przez organizm kolagenu, co skutkuje z kolei znacznym naciąganiem skóry oraz zauważalnym twardnieniem jej powierzchni.

Nadprodukcja nadmienionego składnika prowadzić może do stopniowego pojawiania się na powierzchni skóry głowy coraz większej ilości plam. Niekiedy włosy mogą także tracić swój naturalny kolor, a także gwałtownie się przerzedzać. W chwili obecnej brak leków i antybiotyków mogących ze stuprocentową skutecznością wyleczyć twardzinę. Jedynym prawdziwie efektywnym sposobem ograniczenia zasięgu lub też całkowitego zahamowania rozwoju schorzenia jest zabieg chirurgiczny. Polega on na wycięciu fragmentów skóry dotkniętych opisywanym problemem zdrowotnym.

Egzema

Egzema (łac. Seborrhoeic dermatitis) to stan zapalny skóry, który może także zaatakować obszar głowy. W początkowym stadium widoczne są zaczerwienienia oraz początkowo niewielkie, a następnie zwiększające swój rozmiar żółte łuski. Powodem rzeczonej choroby jest infekcja łoju skórnego na skutek jego kontaktu z drożdżami.

Do chwili obecnej nie udało się jednoznacznie ustalić przyczyn występowania egzemy. Zauważono jednakże, że ma ona charakter dziedziczny oraz silnie powiązana jest z uwarunkowaniami genetycznymi pacjentów.

Egzema może przybierać postać łagodną lub ostrą. Do jej rozwoju przyczyniać się mogą przyjmowane leki, nieprawidłowe przyzwyczajenia żywieniowe, czy w końcu przedłużający się stres.

Omawiany problem zdrowotny leczy się przede wszystkim poprzez walkę z jego najbardziej widocznymi objawami. Po zdiagnozowaniu choroby, dermatolog przepisuje pacjentowi leki oraz antybiotyki, które umożliwiają zminimalizowanie widoczności oraz dotkliwości zarówno stanu zapalnego jak i zidentyfikowanych zmian skórnych. Aby wspomóc terapię, wysoce zalecane jest stosowanie odpowiednich szamponów oraz środków medycznych odżywiających włosy oraz usuwających nadmiar łoju z powierzchni skóry.

Łysienie telogenowe

Telogenowe wypadanie włosów określane jest także mianem łysienia tymczasowego, bowiem występuje ono najczęściej wyłącznie przez ograniczony okres czasu (od 3 do 6 miesięcy), po czym samoistnie ustaje, a włosy powracają do pierwotnej kondycji. Problem ten spowodowany może być przeżytą silną traumą, przedłużającym się stresem, nieprawidłowymi przyzwyczajeniami żywieniowymi oraz stosowaniem niektórych leków.

Choroba ta występuje bardzo często u kobiet. Szczególnie powszechna jest ona podczas ciąży oraz po narodzinach dziecka, kiedy to w organizmie zaburzona zostaje gospodarka hormonalna jak również – kiedy następują daleko idące zmiany w jego funkcjonowaniu. Poniżej przedstawiamy także inne czynniki, które prowadzić mogą do łysienia telogenowego:

Przebyty zabieg chirurgiczny

Przedłużający się lub nagły stres

Przyjmowanie leków antykoncepcyjnych

Stosowanie inwazyjnych, niebezpiecznych dla zdrowia diet

Zbyt częste przyjmowanie niektórych suplementów diety

Wypadanie włosów po porodzie

W większości przypadków panie zauważają u siebie nadmierne wypadanie oraz przerzedzanie się włosów do trzech miesięcy po narodzinach dziecka, co spowodowane jest rozregulowaniem gospodarki hormonalnej ich organizmu. Przy założeniu, że kobiety po narodzinach dziecka powrócą do właściwej diety, zaczną uprawiać aktywność fizyczną oraz unikać będą nadmiernego stresu, ich włosy wrócą do stanu sprzed ciąży po maksymalnie roku.

Co ciekawe, zaburzenia hormonalne mogą też przynieść nadspodziewanie pozytywne efekty. Część kobiet w okresie ciąży zauważa bowiem, że ich włosy stają się zauważalnie grubsze, jest ich więcej, a dodatkowo – charakteryzują się one zwiększoną elastycznością oraz miękkością w dotyku. Jest to spowodowane tymczasowym podniesieniem poziomu estrogenu i progesteronu we krwi.

Przerzedzanie się włosów spowodowane antykoncepcją

Przyjmowanie leków antykoncepcyjnych również nie pozostaje bez znaczenia jeżeli chodzi o poziom hormonów w ciele kobiety. Ich rozregulowanie niejednokrotnie prowadzić może do przyspieszonego przerzedzania się oraz wypadania włosów przez okres stosowania nadmienionych medykamentów. W większości przypadków odstawienie choć na kilka miesięcy antykoncepcji poskutkować może znaczną poprawą kondycji zarówno samych włosów jak i mieszków włosowych.

Zabieg chirurgiczny

Nadmierne wypadanie włosów spowodowane może być również przebytym zabiegiem chirurgicznym, takim jak na przykład przeszczep włosów czy usunięcie chorych komórek z obszaru głowy pacjenta. Przerzedzanie się włosów ma w takim przypadku charakter tymczasowy, bowiem stare i zniszczone łodygi usuwane będą przez okres maksymalnie 3 miesięcy, po czym zastąpione zostaną one nowymi, zdrowymi i odpowiednio odżywionymi odpowiednikami.

Łysienie na skutek przyjmowania leków

Lekarze podkreślają, że regularne przyjmowanie leków w znacznym stopniu ingerujących w sposób funkcjonowania organizmu może przyczyniać się do wypadania włosów, znacznego ich przerzedzani oraz ogólnego osłabiania ich struktury. Jeżeli jesteśmy zmuszeni dany medykament przyjmować przez co najmniej kilka miesięcy, warto skonsultować się z lekarzem i poinformować go o doświadczanych problemach zdrowotnych. Jeżeli jest to możliwe, doktor przepisze nam zdrowszy lub mniej inwazyjny zamiennik stosowanego leku, a po takiej zmianie zauważyć powinniśmy poprawę kondycji naszej fryzury w przeciągu maksymalnie trzech miesięcy.

Łysienie a stres

Tymczasowe łysienie, zwane też łysieniem telogenowym spowodowane może być również doświadczeniem przez pacjenta zdarzenia traumatycznego lub też może być rezultatem przedłużającego się stresu, związanego między innymi z sytuacją rodzinną, zawodową, czy zdrowotną. Do najczęstszych przyczyn silnego stresu lekarze zaliczają nagłą chorobę, rozwód, wypadek, czy niespodziewane odejście bliskiej osoby.

Trichotillomania

Nazwą taką określa się obsesję na punkcie włosów, która to objawia się nieprzemożną chęcią wyrywania sobie przez chorego z głowy pojedynczych włosów lub całych ich pukli, co z kolei skutkuje ich zauważalnym przerzedzaniem się oraz powstawaniem całkowicie pozbawionych włosów obszarów na całej powierzchni głowy. Co więcej, wymuszone usuwanie włosów powodować może także uszkodzenie mieszków włosowych, przez co wyrastające z nich nowe włosy będą twardsze, mniej elastyczne, bardziej łamliwe oraz matowe.

Obsesja na punkcie włosów jest zjawiskiem dosyć rzadkim, bowiem diagnozuje się ją maksymalnie u dwóch do trzech procent populacji świata. Jak wynika z prowadzonych badań, pacjenci najczęściej wyrywają sobie włosy z głowy, jednakże odnotowano także przypadki, gdzie pozbywali się oni owłosienia łonowego, jak również tego porastającego brwi, rzęsy, czy twarz.

Naukowcy zauważają, że pomimo faktu, iż trichotillomania dotknąć może teoretycznie każdego, niezależnie na płeć, rasę, pochodzenie etniczne, czy wiek, to jednakże najczęściej problem ten identyfikowany jest u kobiet w średnim wieku.

Aby zminimalizować szkody, jakie pacjent sam sobie wyrządza (często nieświadomie), konieczne jest poddanie się terapii psychiatrycznej oraz przyjmowanie odpowiednich leków, które osłabią występowanie symptomów, a przy dłuższym stosowaniu – całkowicie je wyeliminują, pozwalając choremu powrócić do pełni zdrowia.

Wypadanie włosów powodowane czynnikami mechanicznymi

Nadmierne przerzedzanie się, wypadanie oraz łamliwość włosów zauważyć mogą także osoby, które mają tendencję do ich zbyt mocnego upinania i częstych zmian uczesania. Zaleca się w takim przypadku choć przez kilka miesięcy zaprzestanie zabiegów stylizacyjnych i – kiedy to tylko możliwe – rozpuszczanie włosów, aby mogły się one rozprostować i wzmocnić. W przeciwnym wypadku może dojść do ich osłabienia, co z kolei znacznie zwiększa ryzyko wykształcenia się jednej z wielu form łysienia.

Łysienie a zatrucie organizmu

Włosy tracić możemy w nadmiernych ilościach także w sytuacji, gdy nasz organizm zatruty zostanie szkodliwymi substancjami chemicznymi. Najczęściej przerzedzanie się włosów to jeden z symptomów walki organizmu z takimi truciznami jak arsen, rtęć, czy tal. Jeżeli pacjentowi szybko podane zostanie antidotum, to łysienie będzie miało charakter wyłącznie przejściowy i trwać będzie od dwóch tygodni do maksymalnie dwóch miesięcy. Po tym okresie włosy zaczną ponownie odrastać w większych ilościach, natomiast swój stan sprzed zatrucia odzyskają po około dwóch-trzech miesiącach.

Każda łysina jest inna

Wielu naszych czytelników zapewne z ciekawością oraz niedowierzaniem przyjmie do wiadomości fakt, że lekarze opracowali skale pomiarowe, dzięki którym są oni w stanie określić typ łysienia, poziom jego zaawansowania oraz określić sposób leczenia. W przypadku mężczyzn, najczęściej stosowanym systemem pomiarowym jest skala Norwood-Hamilton, natomiast dla pań przygotowano skalę Ludwig. Pozwalają one dokładnie prześledzić postępowanie oraz dotkliwość przede wszystkim łysienia androgenowego, które w obecnych czasach jest najczęstszą formą omawianego problemu zdrowotnego.

Warto w tym miejscu nadmienić, że łysienie androgenowe nie ma charakteru błyskawicznego. Jest raczej zjawiskiem długotrwałym, rozwijającym się na przestrzeni lat. Początkowo powoduje ono niemalże niezauważalną utratę włosów, które z czasem wypadać zaczynają coraz częściej oraz w coraz większych ilościach. Z biegiem czasu pojawić się mogą także całe pozbawione włosów obszary, co jest informacją, że w tym rejonie obumarły wszystkie lub znaczna większość mieszków włosowych, przez co nie jest możliwa produkcja kolejnych włosów.

Początkowe stadium łysienia na skali Norwood-Hamilton mieści się w zakresie od 2 do 3. Oznacza to, że problem jest jeszcze mało zaawansowany i można podejmować rozliczne działania mające na celu ograniczenie jego dotkliwości lub nawet w niektórych przypadkach – całkowite jego zahamowanie. W środku skali znalazły się wartości od 3 do 5, które to wskazują na średnie zaawansowanie łysienia, wymagające interwencji dermatologicznej lub lekarskiej. Jeżeli na skali osiągniemy wynik powyżej 5, oznacza to, że szanse na przywrócenie pierwotnej gęstości oraz bujności włosów jest niemalże niemożliwe, a jedyną nadzieją na ich ponowny porost w satysfakcjonujących ilościach jest przeprowadzenie kosztownej oraz wysoce inwazyjnej transplantacji.

Warto nadmienić, że u kobiet łysienie androgenowe przebiega łagodniej, głównie z uwagi na mniejsze pokłady testosteronu w organizmie. Panie mogą zauważyć podwyższenie się linii czoła lub też pełniejsze uwidocznienie się linii przedziałka, jednakże bardzo rzadko dochodzi w ich przypadku do całkowitej utraty włosów na całej powierzchni głowy.

Łysienie a psychika

Naukowcy udowodnili, że łysienie jest nie tylko oznaką problemów zdrowotnych w ujęciu fizycznym, ale także przekładać się może na silne zaburzenia psychiczne, spośród których najczęściej występującymi są bezsenność, utrata apetytu, apatia, czy w końcu depresja. W takim przypadku konieczna jest wizyta u psychologa, który przepisze odpowiednie leki lub też zapisze nas na terapię, dzięki której będziemy w stanie lepiej poradzić sobie z utratą włosów.

Łysienie a atrakcyjność

Jak wielu z nas doskonale zdaje sobie sprawę, w obecnym świecie bujne, piękne i lśniące włosy są nie tylko dowodem na to, że nasz organizm jest w doskonałej kondycji, ale jest to także w pewnym stopniu wyznacznik atrakcyjności. Jeżeli więc pragniemy czuć się w swoim ciele jak najlepiej przez możliwie najdłuższy okres czasu, od razu po zaobserwowaniu u siebie pierwszych symptomów potencjalnego łysienia, udajmy się czym prędzej do dermatologa, który dokładnie nas przebada, a jeżeli będzie to konieczne – przepisze także niezbędne leki pozwalające nam zahamować obumieranie mieszków włosowych oraz przerzedzanie się włosów.

Czy za łysienie odpowiedzialne są geny?

Międzynarodowy zespół naukowców nadzorowany przez Anastazję Kazancewą zidentyfikował gen, który z dużą dozą prawdopodobieństwa odpowiedzialny jest za łysienie. Naukowcy poddali badaniom ponad 350 tysięcy osób, które borykały się z uwarunkowaniami genetycznymi powodującymi przerzedzanie się oraz nadmierną utratę włosów. U znacznej większości z nich zauważono mutację zachodzącą w obrębie genu LIPH. Jest on odpowiedzialny za stymulację lipazy H, natomiast jego niedobór przyczynia się do spowalniania procesu wytwarzania nowych włosów.

Okazuje się, że gen ten dziedziczymy po naszych przodkach. Nie ogranicza się on do jednej płci czy rasy, bowiem jego występowanie oraz podobne mutacje zauważono zarówno u przedstawicieli rasy białej jak i u Azjatów oraz Afroamerykanów. Odkrycie to może okazać się przełomem w walce z łysieniem, bowiem odwrócenie mutacji lub też jej całkowita eliminacja może na przestrzeni kolejnych dekad pozwolić całkowicie wyeliminować zmiany prowadzące do nadmiernego wypadania włosów oraz łysienia.

Palenie szkodzi naszym włosom

Zespół badaczy z Uniwersytetu w Londynie wykazał, że zarówno zbyt częste palenie produktów tytoniowych jak i ekspozycja włosów na wszelkiej maści zanieczyszczenia mogą znacznie przyspieszyć proces ich wypadania, a także osłabić ich strukturę. Przeprowadzony eksperyment wykazał, iż substancje chemiczne zawarte w papierosach, spalinach oraz innych zanieczyszczeniach prowadzą do spowolnienia wytwarzania białek, które to wpływają na porost włosów.

Eksperci wykazali też, że prawdopodobieństwo łysienia jest jeszcze większe u osób palących lub mających częsty kontakt z zanieczyszczeniami, które dodatkowo zmagają się z uwarunkowaniami genetycznymi. Zarówno u mężczyzn jak i u kobiet pierwsze symptomy łysienia androgenowego lub plackowatego zaczynają pojawiać się w okolicach 30. roku życia.

Hipnoza lekiem na postępujące łysienie?

Jak wykazała doktor Ria Willemsen z Uniwersytetu w Brukseli, w rozwoju łysienia plackowatego istotną rolę odgrywają czynniki psychologiczne, w tym natężenie stresu. Ekspertka zasugerowała, że skutecznym sposobem jego łagodzenia, a tym samym – ograniczania ilości przerzedzających się lub wypadających włosów, jest prawidłowo przeprowadzona hipnoza. W sesjach terapeutycznych zorientowanych na wykorzystanie tej techniki brało udział 21 osób, które z łysieniem zmagały się od co najmniej 3 miesięcy. Zauważono, że po zakończeniu terapii u aż 9 osób tempo wypadania włosów znacznie spadło, a co więcej – zaczęły pojawiać się nowe. Mimo, że w przypadku pozostałych respondentów wyniki były mniej zadowalające, to badaczce udało się potwierdzić pozytywny wpływ ograniczania poziomu stresu przez hipnozę na dotkliwość łysienia.

Regeneracja włosów

Jeszcze do niedawna, lekarze byli wręcz przekonani, że nie jest możliwa odbudowa raz uszkodzonych mieszków włosowych. Jak wynika z eksperymentu przeprowadzonego przez badaczy z Uniwersytetu Medycznego Stanu Pensylwania, możliwa jest stymulacja mechanizmów powodujących zwiększenie się ilości wytwarzanych przez organizm komórek macierzystych w obszarze głowy. Badania przeprowadzono jak na chwilę obecną wyłącznie w modelu zwierzęcym na gryzoniach, jednak jeżeli testy uzupełniające przyniosą podobnie zadowalające rezultaty, naukowcy zapewne przystąpią do badań na ludziach.

Pozytywny wpływ kawy na kondycję włosów

Naukowcy dowiedli, że picie kawy pozytywnie wpływa na stan naszych włosów, jednakże już na wstępie podkreślili oni, że aby dobroczynne działanie napoju było faktycznie zauważalne, konieczne byłoby wypijanie jej ponad pięćdziesięciu filiżanek dziennie. Niemniej jednak, eksperci są przekonani, że kofeina zawarta w ziarnach kawy stymuluje porost włosów i pobudza do działania układ krwionośny, dzięki czemu do mieszków dociera więcej korzystnych substancji. Niestety poinformowali oni również, że niezależnie od tego ile kawy wypijemy, nie uda nam się zahamować postępu daleko posuniętego łysienia.

Łysienie z kobiecego punktu widzenia

Jak dowodzą prowadzone na przestrzeni ostatnich lat badania kliniczne, nagła utrata włosów oraz ich zauważalne przerzedzanie się przestaje być bolączką jedynie panów, bowiem nawet 50 % kobiet na świecie może również zmagać się z jedną z form łysienia.

Rzeczony problem zdrowotny najczęściej pojawia się po menopauzie, kiedy to w organizmie kobiety przeraża ilość testosteronu, który to następnie może być transformowany w DHT – substancję prowadzącą do zasklepiania oraz obumierania mieszków włosowych.

Pierwsze objawy łysienia mogą u siebie także zauważyć kobiety, które poddają się wysoce restrykcyjnym i inwazyjnym dietom, a szczególnie – długotrwałym głodówkom, na skutek których z organizmu usuwane jest niezbędne żelazo i miedź.

Przerzedzanie się włosów może również być spowodowane przedłużającym się stresem, przeżyciem zdarzenia traumatycznego, przebytą chorobą, czy w końcu – uwarunkowaniami genetycznymi.

Początkowo łysienie przebiega stopniowo i nie wzbudza jakichkolwiek podejrzeń, bowiem podczas codziennego mycia i pielęgnacji ilość wypadających włosów wzrasta jedynie nieznacznie. W przypadku jednak, jeżeli nie zostanie podjęte właściwe leczenie farmakologiczne, proces ten może przybierać na sile, sprawiając że panie zaobserwują najpierw podniesienie się linii czoła, podkreślenie linii przedziałka, a w końcu – znacznie mniejszą ilość włosów na głowie. Pragniemy jednakże uspokoić, że u przedstawicielek płci pięknej problem całkowitego wyłysienia niemalże zupełnie nie występuje.

Młode mamy też zmagać się mogą z łysieniem

Utrata włosów w trakcie ciąży oraz zaraz po narodzinach dziecka jest problemem, z którym często borykać się muszą młode mamy. Jest to spowodowane faktem, iż w ich organizmie na skutek ciąży zachodzą daleko idące zmiany. Pragniemy jednak uspokoić, że przy zastosowaniu właściwej diety, ograniczeniu stresu, uprawianiu aktywności fizycznej i unikaniu silnie działających leków, w przeciągu maksymalnie roku ich fryzura odzyskać powinna dawny blask i gęstość.