Sukces twoich włosów

Łysienie całkowite

Bardzo rzadka choroba skóry o nieustalonej etiopatogenezie. Dotyczy ok 1% zgłaszających się do lekarzy pacjentów. Na podstawie przypuszczeń klasyfikuje się ją jako chorobę autoimmunologiczną, powiązaną z nieprawidłowym działaniem układu odpornościowego.

Choroba jest dosyć różnorodna i przejawia się w kilku wariantach, dlatego stosuje się podział na następujące rodzaje:

Całkowity wrodzony brak owłosienia. Dziecko, które przyjdzie na świat jest całkowicie pozbawione owłosienia ciała. Nie musi to być stan permanentny, owłosienie może się z czasem pojawić, ale nie we wszystkich przypadkach. W postaci recesywnej inni członkowie rodziny mogą również nie posiadać owłosienia, zawsze będą to osoby tej samej płci.

Dominujący brak owłosienia. Występuje w postaci ogólnej bądź ogranicza się do głowy chorego. Całkowite wyłysienie następuje zwykle w wieku dojrzewania, kończy się do 20 roku życia. W przypadku tej postaci choroby występują zmiany w obrębie mieszków włosowych, występuje niedorozwój gruczołów łojowych a także kruchość i łamliwość paznokci.

Częściowy wrodzony brak owłosienia. Występuje w formie ograniczonej, dotyczącej skóry głowy lub formie rozlanej, dotyczącej rozległych części skóry na całym ciele.

Wrodzone słabe owłosienie. Postać ta charakteryzuje się występowaniem na skórze określonych miejsc ze słabym owłosieniem. Miejsca te mogą występować w różnych częściach skóry na całym ciele lub ograniczać się do miejsc na skórze głowy. Wyróżnia się tutaj dwie postacie choroby, jedna jest uznawana za zwykłe słabe owłosienie a druga za słabe owłosienie związane z zaburzeniami rozwoju ektodermy.

W leczeniu stosuje się metotreksat i kortykosteroidy, nie są jednak do końca znane czynniki, które wywołują chorobę,w rezultacie nie ma środków po których choroba ustępuje całkowicie.